Met een versnelde hartslag strikte mama de veters van Suze haar schoenen zorgvuldig vast. Het 6 jarige engeltje met heldere blauwe ogen, een witte huid zo bleek als sneeuwwitje en een prachtige bruine bos haren, wist dat er iets zou gaan gebeuren maar wat dat was haar niet duidelijk. Ze merkte aan de gespannen houding van haar vader, moeder en oudere zus dat er iets niet in orde was. Angstig klemde Suze haar knufde kusfel konijn stevig onder haar armen terwijl ze van haar zus een liefkozende aai over haar bol kreeg. Suze knoopte snel nog een kettinkje om de nek van het koni
jn. Een kettinkje waar haar naam op staat, zo zal het konijn altijd weten dat hij van haar is.

Vanuit de verte hoorde ze haar vader praten over het ouderlijk huis, dat zij vorige week onverwachts hadden moeten verlaten. Een prachtige boerderij met een vruchtbare akker en een kleurrijke veestapel. De vader van Suze heeft hier ontzettend om moeten huilen. Jaren lang heeft hij zijn hele ziel en zaligheid in de bouw van de boerderij gelegd. Van een oud vervallen stal heeft hij een prachtige houten boerderij weten te maken. Het huis was zijn trots en daarmee de trots van het gezin. De oorlog in het mooie Syrië kwam te dichtbij, de situatie was te gevaarlijk geworden. “De IS strijders maken alles kapot als het ze uitkomt, ze sparen niemand”, fluisterde papa haar zus toe.

Suze mist haar kamertje en haar speel kamaraatje, het schaap Amber. Het doet haar verdriet dat ze nu niet bij haar kan zijn. Aan mama had ze al zo vaak de vraag gesteld wanneer ze weer terug zouden gaan naar huis. Mama gaf haar geen antwoord, wel zag ze tranen van verdriet in mama’s ogen. Ze wist dat er iets niet klopte, maar wat daar kon ze geen vinger op leggen. Papa gaf aan dat het tijd was om te gaan. Snel pakten ze de spullen bij elkaar en vertrokken ze richting het strand. Het was donker, buiten op straat waren er geen mensen te zien. Suze kneep stevig de hand van haar zus om haar maar niet uit het oog te verliezen. Mama zei nog zo dat ze geen geluid mocht maken, niemand mocht weten dat ze op pad zouden gaan.

Ze was zich er nu wel van bewust het gezin een spannend avontuur te wachten stond.

Daar aan het strand stonden nog meer families te wachten. Er hing een gespannen sfeer, niemand had echt oog voor elkaar, het was meer ieder voor zich. Een klein rubberen bootje lag aan de kust. Op een gegeven moment gaf een grote man met een stok een gil. Vanuit het niets stormden de mensen de boot op, hoe klein deze ook was, iedereen paste er in. De spanning gierde door het lichaam van de kleine Suze. Het rook zuur, zuur naar zweet, naar spanning en het voelde bekneld. Suze was bang, bang voor wat hen te wachten stond. Zou ze ooit haar grootste vriendin Amber nog terug zien? Zou ze ooit nog eens vrolijk rond kunnen huppelen op de boerderij terwijl mama de boontjes dopt en papa ploegt op het land? Zal ze ooit nog naar school kunnen? Zal ze ooit nog onbezorgd kunnen genieten? Zal ze ooit nog.…..

Vijf dagen later vindt een badgast een knuffel konijn op het strand. De knuffel is doordrenkt door het zeewater. De badgast schrikt wanneer hij een kettinkje om de nek van het konijn vindt. Op de ketting staat een naam….. Suze.

Dagelijks zien we op het nieuws beelden van bootvluchtelingen en horen we schrijnende verhalen over mensen die de boottocht niet hebben overleefd. Onschuldige mannen, vrouwen en kinderen die verdrinken of met moeite het vaste land bereiken. Dat dit niet langer kan is zeker en dat er iets moet gebeuren staat ook vast. Hoe? Een oplossing heb ik niet, enkel dat ieder op zijn/haar manier een steentje kan bijdragen.

Bij het maken van deze cheesecake stond ik bewust stil bij het verhaal over Suze. Deze cheesecake is dan ook vernoemd naar Suze. De prachtige cheesecake ziet er prachtig uit, een engelachtige verschijning net als Suze. De zoete aardbeientoplaag geeft het zachte karakter weer van het meisje, de cranberry laag laat al zien dat het meisje in angst leefde. De zoete luchtige vanille laag geeft de liefde weer van het gezin. Men had zoveel zorg en liefde voor elkaar, het gezin respecteerde elkaar, gunde elkaar succes en stond klaar voor elkaar wanneer dat nodig was. Echter, in de zoete vanille laag kun je een bittertje van grapefruit rasp terugvinden. Deze smaak staat in contrast met de zoete vanille laag en laat zien dat het meisje veel heeft meegemaakt. De oorlog heeft haar getraumatiseerd. Dat is van de buitenkant niet te zien. De bodem is compact, licht gebakken van amandelmeel en boekweitmeel met kruim van macadamianoten. De fijne compacte bodem laat de integriteit en sensitiviteit zien van het kleine engeltje. Suze, deze is voor jou.

Suze is slechts één van de vele bootvluchtelingen. Voor mij heeft dit meisje een gezicht gekregen en ze staat voor mij symbool voor dit heftige probleem. Ik sluit mijn ogen er niet voor en ik zal op mijn manier mijn steentje bijdragen. Doe je met mij mee? Samen staan we vele malen sterker!

Liefs, Marike

 

IMG_5908