Beste Oh My Pie!, mag ik jou wat vragen…

Ineens rolde er een tekst uit mijn handen, het is een andere blog geworden dan je wellicht van mij gewend bent. Dagelijks stroomt mijn mailbox vol met e-mails met persoonlijke vragen: “Beste Oh My Pie!, mag ik jou wat vragen. Hoe kan het zo zijn dat jij zo positief blijft terwijl je heel veel niet mag eten?“, “Marike, sta jij echt elke dag om 7 uur in de keuken om taart te bakken?, Hoi, hoe maak ik een taart met agar agar?” Met veel liefde beantwoord ik keer op keer de vragen, ik vind het echt bijzonder dat mensen de tijd nemen om mij te mailen.

Het broeide al een langere tijd om wat vaker persoonlijke blogs met jullie te delen. Persoonlijk? Dat meen je niet! Yes, soms is het best wel fijn om het kookschort even aan de kapstok te hangen. Naast de betoverende recepten zal ik vanaf nu ook blogs delen waarin in onderwerpen behandel die te maken hebben met mijn zoektocht naar balans in combinatie met coeliakie, tools voor jou om een nog grotere ster te worden in de keuken en leuke weetjes.

Om maar meteen met de billen bloot te gaan geef ik vandaag antwoord op een vraag die ik vaak krijg.

“Beste Oh My Pie, mag ik jou iets vragen? Hoe heb jij van jouw glutenvrije last een feestje weten te maken?”

Het is nu 7 jaar geleden dat ik er na een lange zoektocht achter kwam dat coeliakie de boosdoener was van de buikpijn die mij continue dwars zat. Een zucht van verlichting op dat moment. Eindelijk had het beestje een naampje gekregen, om het in Jip en Janneke taal te houden.

“Nooit had ik gedacht dat op dat moment mijn zoektocht pas écht begon…”

Oké, de diagnose coeliakie was gesteld en toen begon de zoektocht pas echt. Het acceptatieproces en het ontwikkelen van een nieuwe ‘way of life’. Ik wilde mijn leven voortzetten zoals ik dat altijd had gedaan. Ik dacht dat ik enkel met een glutenvrij eetpatroon geholpen zou zijn, dus kocht ik vervolgens allerlei glutenvrije producten en verdwenen de glutenrijke producten in de prullenbak. Gewapend met mijn nieuwe glutenvrije voer dacht ik de wereld met een gemak te kunnen trotseren. Al snel kwam ik van een koude kermis thuis. Iedere dag at ik trouw mijn glutenvrije boterhammen, toverde ik een glutenvrije warme maaltijd op tafel en knaagde ik op rijstwafels of een glutenvrij biscuitje dat van ellende als Saharazand uit elkaar viel. Stap voor stap voelde ik mij iets beter, maar toch bleef de buikpijn aanwezig en voelde ik mij nog regelmatig als ‘een zeekoe op het droge’. Niet dat ik er uitzie als een zeekoe, maar zo voelt het op de momenten dat ik een enorm opgeblazen buik heb.

Buikpijn, alsof er continue iemand met een mes in je buik aan het wroeten is. Pijnscheuten die niet fijn zijn en waar geen paracetamol tegenop kan. De weken, zeg gerust maanden verstreken maar de aanhoudende buikpijn, de huiduitslag en de vermoeidheid bleven aanwezig en belemmerde mij in mijn dagelijkse leven. Ik voelde mij een hoopje ellende. De artsen gaven aan dat het tijd nodig had. Ondertussen had ik het gevoel dat de dingen die mij gelukkig maakte in het leven langzaam tussen mijn vingers door glipte.

“Ik was het plezier kwijt in mijn leven. Met tranen in mijn ogen werd ik  ’s ochtends wakker, bang om de dag te trotseren en pijn te ervaren.”

Iedere dag was het weer een verrassing hoe ik mij zou voelen bij het opstaan. Pijn bepaalde mijn energielevel, mijn invulling van de dag (stand leven of stand overleven) en mijn gemoedstoestand. Ik ging op zoek naar antwoorden, waarom veranderde er niets? Waarom had ik nog steeds pijn, terwijl ik knetterhard mijn best deed om mijzelf goed te voelen. Sommigen zijn voor de diagnose coeliakie heel erg ziek en voelen zich na de start van een glutenvrij dieet al snel als herboren. Anderen hebben een hele lange herstelperiode nodig en weer anderen herstellen nooit helemaal. Ik had twee keuzes: ik verander niets, voel mij niet fijn maar oké dat is dan mijn eigen probleem en ik wacht af totdat het beter gaat OF ik neem de touwtjes in handen en ik kies mijn eigen pad. Deze keuze was mij duidelijk.

“Ik pakte mijn leven terug, stapte uit de slachtofferrol en nam mijn verantwoordelijkheid.”

Het is niets voor mij om bij de pakken neer te blijven zitten daarom ging ik op zoek naar mogelijkheden om fijner in mijn vel te zitten en om het hebben van coeliakie te accepteren. Mijn kennis omtrent voeding en anatomie wilde ik verbreden, met name de Orthomoleculaire geneeskunde had mijn interesse. Orthomoleculaire geneeskunde is een nieuwe vorm van geneeskunde die, in tegenstelling tot de reguliere geneeskunde, natuurlijke middelen gebruikt bij de behandeling. Een reguliere behandeling kan daarom, in bijna alle gevallen, worden aangevuld met een orthomoleculaire behandeling. Daarom wordt deze geneeskunde ook vaak complementaire geneeskunde genoemd.

Ik zette de schroom van mij af en schreef mij 6 jaar geleden in voor studie voor Orthomoleculaire voeding en de studie Orthomoleculaire suppletie. In de Orthomoleculaire voedingsleer gaat men ervan uit dat een product vers, puur, natuurlijk en (indien mogelijk) biologisch moet zijn om het lichaam optimaal te voorzien van de juiste voedingsstoffen. Ik had niets te verliezen. Wauw, wat was dit interessant. Stap voor stap leerde ik meer over de werking van het menselijk lichaam en van datgene waar mijn lijf kennelijk tekorten had gecreëerd. Samen met Yolande van Bilderbeek expert op het gebied van CHT (darmspoelingen) en later ook met diëtiste Reineke van Simply the Right food en Iris de Goede ging ik aan de slag om stapje voor stapje een goede darmgezondheid en daarmee rust in mijn lichaam te creëren. Wat een fijne mensen en wat voelde ik mij begrepen.

Het herstellen van de darmwand en darmflora was een belangrijk onderdeel van de behandelingen. Zolang de darmwand beschadigd is en de darmflora verstoord blijf je last houden van spijsverteringsproblemen. Het schrappen van gluten zorgt op de lange termijn vanzelf tot herstel van de darmwand, maar ik leerde dat dit proces versneld kan worden door supplementen zoals probiotica, spijsverteringsenzymen en glutamine. Mijn darmen hadden, zeg maar gerust hebben, soms wat extra hulp nodig.

“De studie voor Orthomoleculaire voeding en de studie voor Orthomoleculaire suppletie gaven mij nieuwe handvatten om mijn lijf te voeden in plaats van het te vullen.”

Naast de hulp van mensen om mij heen ging ik stap voor stap aan de slag in de keuken om te ontdekken op welke voeding zou reageren.
Ik voelde mij niet goed bij het glutenvrije eten wat ik in de winkel kocht, het was vaak smakeloos en ik betaalde mij scheel aan een brood waarmee ik de toren van Pisa zou kunnen metselen. Dat kon anders!
Zo ben ik er achter gekomen dat glutenvrije eten ook echt een feestje kan zijn, zonder de gebruikelijke dure voorverpakte chemische glutenvrije crackers en koeken. Een lange tijd heb ik gedacht dat ik nooit meer echt zou kunnen genieten van lekker eten. Angst voor de pijn in mijn buik en de glutenvrije producten uit de winkel die mij niet aanstonden. Het tegendeel bleek echter waar. Als een kind zo blij ontdekte ik dat het maken van glutenvrije gerechten erg leuk kan zijn.

“Ik merk dat plantaardige voeding mijn darmen goed doen. Ook zonder gluten, lactose en dierlijke producten maak ik er een feestje van in de keuken!”

Ik heb allerlei recepten ontdekt waar ik mij goed bij voel. Ik vind het nu dan ook een feestje om voor mezelf te koken en ook om mensen uit te nodigen. Doordeweeks heb ik hier minder tijd voor, maar ik ben echt een heldin geworden in het plannen van het maken van diverse gerechten en taarten baksels. Een goede voorbereiding is het halve werk. Op deze manier zorg ik ervoor dat ik altijd glutenvrije tussendoortjes voor handen heb.
Mijn vriezer zit vol met allerlei zelfgemaakte tussendoortjes en maaltijden die ik al heb voorbereid. Zo lukt het mij elke dag om goed voor mezelf te zorgen, mijn regelmaat aan te houden en te genieten van heerlijke maaltijden. In mijn koelkast is dan ook altijd wel verse taart te vinden, ook het maken van deze taartjes is een kwestie van plannen en ik vind het hartstikke leuk om te doen. Ik kan eindeloos wegdromen bij het verzinnen van nieuwe smaakcombinaties, texturen en een interessante vormgeving van een baksel.

Het acceptatieproces

Nu zeven jaar later kan ik zeggen dat ik de balans gevonden heb en dat coeliakie een heb ik geleerd om te luisteren naar de signalen van mijn lichaam en om deze ook serieus te nemen. Ik voel nu aan wanneer ik even een pas op de plaats moet maken, ook al komt dit soms niet handig uit. Ik bewaak mijn grenzen en ik denk steeds minder na over wat andere mensen daarvan zullen vinden als ik een bepaalde keuze voor mijzelf zou maken (ook als deze heel anders is dan men normaal gesproken gewend zou zijn). Deze stappen geven mij zo’n energieboost en ik heb veel meer zelfvertrouwen! Ik heb ontdekt dat er een kleurrijk gebied te ontdekken is tussen zwart en wit. Dat kleurrijke gebied bevalt mij wel! Door dit hele proces kan ik milder naar mezelf kijken en dat maakt het leven zoveel leuker! Het klinkt misschien gek, maar mede door de diagnose coeliakie sta ik sterker in mijn schoenen en denk ik in mogelijkheden en kansen.

“Het proces heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben, het is goed zo.”

Van onzeker meisje ben ik door de jaren heen veranderd in een tevreden persoon. Trots op waar ik nu sta, wie ik ben en wat ik doe. De tijd van ‘schamen’ en ‘verbergen’ is voorbij. Dit ben ik nu eenmaal, zonder poespas.. gewoon puur!

Oh My Pie! is meer dan een website met foto’s en verhaaltjes. Het is mijn Passie die ik graag met anderen deel en ik hoop dat ik jou/jullie kan inspireren samen met de Ins-PIE-rators om te denken in mogelijkheden.

Heel veel liefs,

Marike

Heb je een vraag voor mij? Stuur een digitale brief naar info@ohmypie.nl en wie weet beantwoord ik jou vraag de volgende keer!