Wauw, wij krijgen een baby! Oh My Mini Pie! Zo leuk om dit eindelijk met jullie te kunnen delen. Tranen van geluk en blijdschap, we hebben nu al zoveel liefde voor dit kleine kindje dat ons laat stralen van geluk. Na een heftige en onzekere periode deel ik hier mijn verhaal, waaruit weer blijkt dat zwanger zijn niet vanzelfsprekend is, een zwangerschap kwetsbaar is en puur én dat je ongelofelijk blij mag zijn als het allemaal goed gaat.

In oktober konden we onze ogen niet geloven, ik bleek zwanger te zijn. Iets waar ik eigenlijk nooit van durfde te dromen, zeker vanwege mijn achtergrond. Een shock, maar zo welkom. Mijn lichaam is kerngezond en functioneert optimaal, dat blijkt maar weer. De eerste weken was ik zo moe en lustte ik geen koffie, verder mocht ik niet klagen. We liepen op wolkjes, alles leek goed te gaan.

Tijdens de pretecho viel ik letterlijk van mijn roze wolk, er was iets niet goed met onze baby.

Vol spanning en enthousiasme keken wij uit naar de 16 weken echo waarbij we zouden horen of het een jongetje of een meisje zou worden. We maakten grapjes of het kindje op mij zou gaan lijken of misschien wel op Mister Oh My Pie! Een kleine mini taartenbakker of misschien een voetballertje? Heerlijk om hier over te dromen. Ook het idee dat we vader en moeder zouden worden begon een heel klein beetje te wennen. Tijdens de echo stopte de verloskundige met praten, ik zag op het schermpje dat er iets raars bij de buik te zien was. Shit, dit is niet goed. De buik bleek niet geheel gesloten te zijn, het kindje heeft een buikwanddefect. Ik wist even niet waar ik het zoeken moest, je wil natuurlijk als moeder dat alles goed gaat met de baby.

Al snel werd duidelijk dat ons kindje een buikwanddefect heeft, oftewel een gastroschisis. Een wat?

De volgende dag moesten we voor een echo naar het LUMC. Daar zou verder onderzoek gedaan worden naar de baby. De dag daarvoor was een hel, wat duurt wachten dan toch ineens lang. De tranen biggelden over mijn wangen, ik wilde zo graag weten waar we aan toe waren. In het LUMC werd al snel duidelijk dat ons kindje een buikwand defect zou hebben oftewel een gastroschisis.

Gastroschisis

Bij gastroschisis komen de darmen van de baby via een gaatje, naast de navel, buiten het lichaam. Wanneer het gat te groot is kunnen ook andere organen naar buiten treden (meestal aan de rechterkant). Het wordt veroorzaakt door een slechte vorming van de spieren van de buikwand. In de twaalfde week hoort de buik te sluiten, bij een baby met gastroschisis sluit de buik eerder dan de darmpjes een plek in de buik kunnen vinden. In vergelijking met omphalocele worden de darmen niet beschermd door een vlies en worden ze dus blootgesteld aan het vruchtwater.

Het is niet vreemd dat een gastroschisis samen gaat met een ander syndroom of afwijking. Om dit uit te sluiten lieten we gelijk een punctie doen. De uitslagen zouden we rond de twintigweken echo te horen krijgen. Drie weken wachten, man man man, wat was het spannend maar toch was ik super positief. Achter de schermen werkte ik door aan Oh My Pie!, gaf ik Masterclasses en kreeg ik veel energie van al deze te gekke dingen. Als trouwe volger zal je hierdoor weinig mee gekregen hebben van dit scenario dat zich achter de schermen afspeelde.

Door onze positieve instelling kunnen we dit avontuur aan en heb ik alle geloof dat het goed gaat komen.

Afgelopen week was het zover, de twintigweken echo. Het kindje is kerngezond en de punctie uitslagen zijn goed! Oftewel, we gaan nu naar het Erasmus in Rotterdam voor het verdere traject. Daar zijn ze gespecialiseerd in dit probleem en daar worden we verder begeleid. Na de bevalling zal het kindje gelijk geopereerd worden. Een intesieve tijd maar wij hebben alle geloof in een goede afloop. Het laat maar weer zien dat een zwangerschap niet vanzelfsprekend is, puur is en écht heel speciaal is als het allemaal goed gaat. 

Mijn buik begint langzaam te groeien, ik durf mij zwanger te voelen en wauw wat ben ik trots! Wanneer ik kleine schopjes voel lijkt het zo onwerkelijk. Ik bruis van energie én we zijn alweer over de helft. Ik zal zo nu en dan een update schrijven over dit kleine wondertje, deze Oh My Mini Pie!

Nu al zoveel liefde voor dit kleine kindje dat ons nu al zo blij maakt en laat stralen van geluk. Begin juni 2020 is het zover, voor je het weet is het zover!

Waarom ik dit deel? Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn en naast de spannende tijd ook trots en blij te kunnen zijn met dit mooie nieuws. Mijn leven is niet perfect, ook ik ben mens. 

Heb je een vraag? Stel hem gerust!

Liefs, Marike