Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?

Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?

Ongelofelijk wat gaat de tijd toch snel. Wanneer je dit kleine lachebekje op jouw beeldscherm ziet verschijnen dan kun je je bijna niet voorstellen dat dit kleine meisje zo’n pittige start heeft gehad. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik in deze blog schreef over mijn verlof. We zijn alweer iets meer dan 3 maanden verder, in de tussentijd is er een heleboel gebeurd en ben ik weer begonnen met werken. Het zal je niet ontgaan zijn dat de laatste periode van mijn zwangerschap een rollercoaster was. De spanning rondom het buikwanddefect van Vera was groot, zekerheid was er niet en er stond nog een groot vraagteken bij de vraag hoe groot het defect zou zijn en hoeveel impact dit zou hebben. Op 4 juni is Vera geboren én wauw wat doet ze het goed. Wij vinden het zo bijzonder dat zoveel mensen hebben meegeleefd en de vraag hoe het met Vera gaat wordt vaak gesteld. In deze blog zal ik wat meer hierover delen, lees én kijk je mee?

Het idee dat het verkeerd kon gaan maakte mij heel verdrietig, maar toch bleven we allebei heel rustig en waren we een team!

Het zou een rustig jaar worden 2020, althans dat dachten de Mister en ik vorig jaar toen we op vakantie waren in Noorwegen. Dat liep iets anders, we kochten een nieuw huis, de Corona periode gooide roet in het eten én een spannende zwangerschap. Eerder deelde ik al in deze en in deze blog dat mijn zwangerschap niet echt van een leien dakje ging. Vera bleek bij de 16 weken echo een gastroschisis te hebben oftewel een buikwanddefect. Hierbij ligt een gedeelte van de dunne darm buiten de buik tijdens de zwangerschap en blijft het gedurende de zwangerschap spannend of alles goed blijft gaan. Dit proces werd nauwlettend in de gaten gehouden door de artsen in het Erasmus MC. Zo ook voor ons, iedere week vierden we weer een feestje wanneer de controles goed waren. Iedere goede week was er in elk geval één. Op 37 weken zou ik worden ingeleid. Doordat Vera maar bleef draaien is er besloten om een keizersnede in te plannen op 2 juni. De bevalling daar zat ik niet over in, het ging mij alleen om Vera. Hoe zou het met haar gaan na de bevalling?

Van keizersnede naar natuurlijke bevalling en weer terug

Ik weet het nog goed, dinsdag 2 juni. Het besef dat je de deur uitloopt met een tas, onderweg nog een pakketje op de brievenbus doet om vervolgens naar het ziekenhuis te rijden waarbij je weet dat je niet zonder baby weg zal gaan. Terwijl ik klaar werd gemaakt voor de keizersnede, wilde de arts nog één laatste echo nemen. Op dat moment bleek dat Vera weer goed lag en dus was gedraaid. Het zou een inleiding worden. De volgende ochtend bleek ze weer gedraaid. Op het moment dat de arts haar wilde draaien, lag ze weer goed. Het dametje was toen al een dametje die wel wist wat ze wilde. Op woensdagavond bleek dat we een natuurlijke bevalling niet verder konden rekken d.m.v. een inleiding. De ontsluiting vorderde niet ondanks de weeën en Vera’s hartslag bleef veel te hoog. Er moest ingegrepen worden met een keizersnede. Rillend als een rietje ging ik naar de OK, we reden met het bed door de verlaten gangen doordat het al erg laat was. Normaal gesproken zou het op de gangen heel druk zijn. Dit moment is mij goed bij gebleven, het had ook wel iets bijzonders. Eenmaal op de OK werd een ruggenprik gezet, helemaal prima want nu voelde ik die weeën niet meer. Het duurde niet lang of Vera werd geboren. Een heel klein mini mensje van nog geen 2300 gram dat in plaats van huilde, met grote ogen om zich heen keek. Wauw. Vasthouden was geen optie. Dat wisten we, dat was oké. Als het maar goed met haar zou gaan en dat bleek zo te zijn. Wat waren we blij!

Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?

Het buikwandefect bleek groter dan gedacht

Op het moment dat ik haar zag en de kinderarts aangaf dat het goed met haar ging kwamen de tranen, ik kon alleen maar huilen van geluk. Het buikwanddefect bleek groter dan gedacht, niet alleen haar dunne darm maar ook haar maag en eierstokken lagen buiten de buik. Waarschijnlijk doordat ze de dagen voor de bevalling nog vaak is gedraaid. De kleur van de organen was goed, er waren geen ontstekingen te zien en ook haar buik bleek voldoende volume te hebben om de organen direct terug te plaatsen. Terwijl ik bijkwam van de keizersnede werd Vera direct geopereerd en werden haar organen terug geplaatst. Ons kleine dotje was zo sterk, een vechtertje. De volgende dag mochten we bij haar kijken en dit moment was magisch. Ze lag in de couveuse op de IC en ondanks de operatie deed ze het heel goed. Er werd een lijn geplaatst in haar aderen waardoor ze voeding kreeg via haar bloed omdat haar organen voorlopig nog geen voeding konden hebben via de natuurlijke weg. Ook kreeg ze nog ondersteuning voor de ademhaling. Dit was zo zielig om te zien, zo’n ieniemienie mensje waar grote slangen in werden geplaatst. We hadden er vertrouwen in, we hadden tenslotte weer een hobbel overwonnen. Daar was dan ook eindelijk de eerste keer dat we haar in het echt mochten vasthouden. Dit moment is met geen woorden te beschrijven. Heel gek om dan te beseffen dat dit jouw kindje is. 

Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?
Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?

Vera herstelde snel, iedere dag ging ze stappen vooruit

Het lastige van een buikwanddefect is dat ze van tevoren niet kunnen zeggen hoe lang het herstel gaat duren. Dit hang echt af van de conditie van de organen die buiten de buik hebben gelegen en weer op gang moeten komen. Vruchtwater is iets dat de organen prikkelt en kan zorgen voor ontstekingen. Wanneer de organen teruggeplaatst zijn is het nog de vraag wanneer het lichaampje weer voeding kan verteren. Vera bleek een dappere strijdster, iedere dag zette zij stappen in de goede richting. Na 1,5 week op enkel voeding via het bloed geleefd te hebben mocht zij opbouwen met borstvoeding via de fles. Het ging om enkele milliliters, maar iedere milliliter die goed ging was er één aldus de Mister. Twee dagen na de bevalling trokken we in in het Ronald Mcdonald huis in Rotterdam. Zo fijn dat dit bestaat. Hierdoor konden we dichtbij Vera zijn. Gelukkig ben ik heel snel hersteld en liep ik na twee dagen weer vrolijk rond. Het is ook een oergevoel denk ik als moeder wat je met je meeneemt wanneer je in zo’n situatie zit waardoor je sneller herstelt en doorgaat. Geen roze wolk voor ons.

Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?

Sneller dan verwacht, Vera mocht mee naar huis!

Dat het goed ging, dat zagen we maar dat ze zo snel meer naar huis mocht dat hadden we nooit gedacht. Vera mocht twee weken na de bevalling mee naar huis, om daar verder te herstellen en verder te groeien. Wauw, dat kwam als een verrassing. Juist omdat we echt hadden ingezet op minimaal een maand of langer (dat is de ingeschatte tijd die ervoor staat voor het herstel na de operatie). We konden ons geluk niet op! Eindelijk zou ons kleine meisje in haar eigen bedje kunnen slapen, niet meer alleen op een zaal. Stapje voor stapje wende Vera aan haar nieuwe leven als Oh My Mini Pie! De eerste weken was dit heel erg zoeken naar een ritme en bleef het spannend of het allemaal goed zou gaan. Ze wilde alleen maar bij ons zijn, een draagdoek bleek de oplossing. Alsof ze alle gemiste tijd met ons wilde inhalen. We genoten intens van deze weken en dit kleine wondertje, dat iedereen doet verbazen ook de artsen. Een doorzettertje is het!

Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?
Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?

Hoe gaat het nu met Vera?

Ondertussen is Vera alweer ruim 3 maanden oud en maakt ze een behoorlijke inhaalslag. Haar darmpjes en andere organen zijn heel goed hersteld. Het enige wat je nog aan haar kan zien is een mini littekentje op haar naveltje, verder niets. Bijzonder he?! Daar waar ze eerst super snel van de kaart kon zijn doordat iets anders ging dan normaal gesproken of wanneer ze iets langer moet wachten, is ze nu echt de rust zelve. We boffen met haar, ze slaapt al een langere tijd van 21:30 tot 6:30 uur waardoor papa en mama nog geen wallen onder hun ogen hebben. Ze is een blije baby en lacht het liefst de hele dag, vooral naar zichzelf. Ze ontdekt haar eigen handjes, voeten en rolt om. Overdag draag ik haar graag in een draagdoek zodat ik mijn handen ook vrij heb om lekkere dingen te maken in de keuken die jullie hier vervolgens weer zien verschijnen. Multitasken is het grote woord. Sinds vorige week gaat Vera twee dagen per week naar een gastouder zodat ik thuis kan werken of aan de slag ga met Masterclasses bij mensen thuis. Dit vond ik toch wel spannend maar het went snel. We genieten intens, iedere dag en elk moment. Het gaat zo snel voorbij, dat zien we nu al in die paar maanden. Dankbaar dat zijn we zeker, voor hoe het gaat en om heel eerlijk te zijn, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest.

Ik deel dit stuk omdat er zoveel mensen hebben meegeleefd, maar ook omdat ik hoop dat we op deze manier ook andere mensen met een baby met een gastroschisis hoop en vertrouwen kunnen geven. Het gaat niet altijd goed, maar het verhaal van Vera zou mij in die tijd ook kracht gegeven hebben. 

Mede dankzij alle support van de mensen om ons heen, via Facebook, Instagram, mailtjes, kaarten en cadeautjes was de spannende tijd een stuk dragelijker. Daar willen we iedereen voor bedanken. 

Op Instagram en in mijn stories deel ik regelmatig wat over Vera. Vind je het leuk om mee te kijken? Volg mij daar gerust.

Heel veel liefs,

Marike

Persoonlijk: Mijn verlof is voorbij! Hoe gaat het nu met Vera?
Persoonlijk: Ik ga met verlof!

Persoonlijk: Ik ga met verlof!

En dan ben ik ineens 37 weken zwanger! De tijd is op één of andere manier voorbij gevlogen. Zoals ik aangaf in de eerdere blogs is het geen onbezorgde zwangerschap en vond ik het behoorlijk spannend, máár wat zijn we blij dat ik nu nog vrolijk rondhuppel zonder al teveel klachten én een Oh My Mini Pie! die het boven verwachting goed doet! Het is bijna zover, volgende week wordt het meisje gehaald. Tijd om de laptop dicht te doen, mijn e-mail op afwezig te zetten en mijzelf nog meer te concentreren op dat wat komen gaat. Spannend? Dat zeker, maar we kijken er ook naar uit!

Ik weet het nog heel goed, dat we tijdens de 16 weken echo te horen kregen dat de buikwand van de baby niet gesloten bleek te zijn. De rollercoaster waar we toen in terechtkwamen is er niet één die ik nog een keer mee zou willen maken. De onzekerheid en de spanning die het met zich meebracht is niet iets van hoe je een zwangerschap voor ogen hebt. Toch kun je meer aan dan je denkt. Op één of andere manier voelde ik mij naar mate de zwangerschap vorderde steeds sterker worden. De controles bleven goed en ook de lijsten van ziekenhuisbezoeken aan het Erasmus MC kunnen we nu doorscheuren, want we hebben ze allemaal gehad. Op naar het volgende avontuur, de bevalling én het traject daarna.

Ik ga met verlof!

Spannend maar ook zo bijzonder tegelijk

Volgende week worden we verwacht in het ziekenhuis. Het beleid bij een baby met een gastroschisis is dat het rond de 37 weken wordt gehaald om beknelling van de darmpjes in de buik te voorkomen. In principe wordt het een natuurlijke bevalling tenzij het kindje nog even snel draait. Deze kleine dwarsligger heeft daar een handje van! Maar wat dan met die darmpjes? Precies die gedachte kwam ook in mij op toen de arts dit vertelde. Die schijnen gewoon flexibel mee te komen wanneer het kindje geboren wordt. Het wordt opgevangen in een zak (gek idee!) om het zo steriel mogelijk te houden. En dan is het toch wel even spannend hoe het meisje ervoor staat. Is er genoeg ruimte in de buik dan kan ze direct geopereerd worden, is dit er niet dan plaatsen ze een silo. Waarbij de darmpjes iedere dag beetje bij beetje een plekje krijgen in de buik. Oef, het is allemaal niet wat. Lijkt mij heel gek om als moeder van je kind gescheiden te zijn. Gelukkig weten we dit nu al en kun je je er op voorbereiden maar ik gun het niemand. Daarna volgt nog een heel traject om te kijken of de darmen voeding op kunnen nemen, niet geblokkeerd zijn etc. De baby krijgt voeding via een infuus en later via een sonde. We zijn hier voorlopig wel even zoet mee, maar alles voor een goede gezondheid. Duimen jullie met mij mee dat het goed gaat komen?

Wat kun je verwachten op Oh My Pie!

Dagelijks krijg ik ontzettend veel vragen over recepten, mailtjes en reacties op Facebook en Instagram. Geweldig vind ik het! Zo leuk om te zien hoe betrokken iedereen is! De komende tijd zal ik minder actief zijn. Wanneer je geen reactie krijgt ligt dit niet aan jou of dat ik het niet wil lezen maar heb ik mijn focus ergens anders liggen. Achter de schermen heb ik doorgewerkt en komen er nog een aantal toffe recepten online. Deze worden ook doorgeplaatst op de socials. Op Facebook verschijnen regelmatig recepten zowel oude als nieuwe zodat je niet zonder inspiratie zal komen te zitten. En anders tik je bovenin de zoekbalk het recept dat je zoekt, genoeg keuze denk ik zo. 😉 De webshop zal tijdelijk gesloten zijn, alleen de Masterclass tickets zijn nog te koop. Op Instagram deel ik soms nog dingen die ik leuk vind, ook hier kun je mij volgen.

Voor nu heel veel liefs van mij!

Persoonlijk: Ik ga met verlof!
Persoonlijk: Hoe gaat het nu met de kleine Oh My Mini Pie?

Persoonlijk: Hoe gaat het nu met de kleine Oh My Mini Pie?

Het is alweer even geleden dat ik aankondigde dat ik zwanger ben. In deze blog kun je daar alles over lezen. De stroom aan reacties en lieve berichtjes was enorm. Een kleine Oh My Mini Pie! hoe leuk is dat?! Zoals ik al schreef is het geen onbezorgde zwangerschap, ondertussen ben ik alweer zo’n 32 weken zwanger en wordt het kindje over 5 weken gehaald. Ik krijg ontzettend veel vragen hoe het nu met ons gaat. Naast de dagelijkse recepten, Masterclasses en vrolijke foto’s ben ik met mijn hoofd bij de baby. Hoe het met ons gaat kun je lezen in deze blog.

Ik huppel nog steeds rond zonder fysieke klachten maar mentaal is het een rollercoaster waar we in zitten.

Knijp mij even? Over iets meer dan 4 weken komt er echt een kindje. Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik huppel nog steeds rond zonder fysieke klachten en ik voel mij fit, niet persé zwanger, behalve die buik dan. Maar die heb ik ook wel eens als ik per ongeluk gluten heb gegeten. Mijn slogan was toen niet voor niets “Ik voel mij dan 8 maanden zwanger”. Alle gekheid op een stokje, het is een fijn gegeven dat ik mij zo goed voel. Het contrast is daarmee alleen nog wel groter wetende welke periode er komen gaat.

De afgelopen maanden is er veel veranderd. We zijn verhuisd, we hebben behoorlijk wat geklust en geschilderd en ondertussen was ik gewoon aan het werk. Het deed en het doet mij goed. Ik vind het heerlijk om bezig te zijn met mijn passie. Niemand had gedacht dat het Corona virus op zou duiken waardoor de weken er nog weer anders uit zouden komen te zien. Masterclasses moesten worden verplaatst en afspraken buiten de deur vonden online plaats. Tegelijkertijd zorgde het ook voor meer rust waardoor ik mijzelf niet voorbij liep en ook echt naar mijn lijf kon luisteren.

Ik kan nu genieten van de kleine meid in mijn buik, maar de onzekerheid blijft.

Nooit had ik gedacht dat ik trots zou kunnen zijn op zo’n groeiende buik. Zeker omdat ik in het verleden mijn lijf zo vreselijk gehaat heb en ook het hebben van een opgezette buik. Dit is anders, ik voel mij goed in mijn lijf. Ik voel mij in balans en zie hoe sterk mijn lijf is. De kleine meid doet het goed, we staan sinds een aantal weken onder strikte controle in het Erasmus MC vanwege de gastrochisis oftewel een buikwanddefect. Daar worden we heel goed begeleid. De darmpjes in en buiten de buik zien er voor nu goed uit. De kans dat ook de maag naar buiten zal gaan is aanwezig maar we gaan ervoor dat we de 37 weken zonder nog meer gekkigheden bereiken. Voor nu zijn we heel dankbaar dat het zo goed gaat.

Gastroschisis

Bij gastroschisis komen de darmen van de baby via een gaatje, naast de navel, buiten het lichaam. Wanneer het gat te groot is kunnen ook andere organen naar buiten treden (meestal aan de rechterkant). Het wordt veroorzaakt door een slechte vorming van de spieren van de buikwand. In de twaalfde week hoort de buik te sluiten, bij een baby met gastroschisis sluit de buik eerder dan de darmpjes een plek in de buik kunnen vinden. In vergelijking met omphalocele worden de darmen niet beschermd door een vlies en worden ze dus blootgesteld aan het vruchtwater.

blank

Iedere week met goede controles vieren we en zien we als een mijlpaal.

We wisten dat we van week tot week moesten kijken, de goede momenten moesten vieren en verder hopen dat de baby blijft zitten tot 37 weken zonder gekkigheden. Wanneer je de dagen en weken dan echt meemaakt valt het best wel zwaar. Ik weet niet altijd of ik echt blij kan zijn maar toch heb ik er nu alle vertrouwen in. Ik besef mij goed dat de periode naar de bevalling toe nog heftig zal zijn, maar ook zeker daarna. Het kindje moet meteen geopereerd worden, vasthouden zit er niet in. Daar stel ik mij ook op in. Niet persé wat je hoopt bij het krijgen van een kindje maar het is voor nu goed. Alles voor haar gezondheid.

Door onze positieve instelling kunnen we kunnen we ook de rest van dit avontuur aan en heb ik alle geloof dat het goed gaat komen.

Marik? Wanneer ga je met verlof? Uhh ja dat is een goede. Zolang ik kan werken werk ik, het geeft mij energie en ik vind het leuk. Tussendoor zijn we bezig met de babykamer en is de basis gelegd. Nu alleen nog de details en wat noodzakelijke spulletjes. Helemaal leuk! Focus op positieve dingen helpt mij enorm deze tijd. De kleine Oh My Mini Pie! mag nog lekker even blijven zitten. Ik houd jullie op de hoogte!

Waarom ik dit deel? Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn, naast de glimlach op social media en de mooie recepten is er ook af en toe een traan. Mijn leven is niet perfect, ook ik ben mens. Weet dat al jullie support en leuke reacties op Oh My Pie! mij weer sterken en supporten. Dank daarvoor!

Heb je een vraag? Stel hem gerust!

Liefs, Marike

blank
Oh My Mini Pie! Ik ben zwanger!

Oh My Mini Pie! Ik ben zwanger!

Wauw, wij krijgen een baby! Oh My Mini Pie! Zo leuk om dit eindelijk met jullie te kunnen delen. Tranen van geluk en blijdschap, we hebben nu al zoveel liefde voor dit kleine kindje dat ons laat stralen van geluk. Na een heftige en onzekere periode deel ik hier mijn verhaal, waaruit weer blijkt dat zwanger zijn niet vanzelfsprekend is, een zwangerschap kwetsbaar is en puur én dat je ongelofelijk blij mag zijn als het allemaal goed gaat.

In oktober konden we onze ogen niet geloven, ik bleek zwanger te zijn. Iets waar ik eigenlijk nooit van durfde te dromen, zeker vanwege mijn achtergrond. Een shock, maar zo welkom. Mijn lichaam is kerngezond en functioneert optimaal, dat blijkt maar weer. De eerste weken was ik zo moe en lustte ik geen koffie, verder mocht ik niet klagen. We liepen op wolkjes, alles leek goed te gaan.

Tijdens de pretecho viel ik letterlijk van mijn roze wolk, er was iets niet goed met onze baby.

Vol spanning en enthousiasme keken wij uit naar de 16 weken echo waarbij we zouden horen of het een jongetje of een meisje zou worden. We maakten grapjes of het kindje op mij zou gaan lijken of misschien wel op Mister Oh My Pie! Een kleine mini taartenbakker of misschien een voetballertje? Heerlijk om hier over te dromen. Ook het idee dat we vader en moeder zouden worden begon een heel klein beetje te wennen. Tijdens de echo stopte de verloskundige met praten, ik zag op het schermpje dat er iets raars bij de buik te zien was. Shit, dit is niet goed. De buik bleek niet geheel gesloten te zijn, het kindje heeft een buikwanddefect. Ik wist even niet waar ik het zoeken moest, je wil natuurlijk als moeder dat alles goed gaat met de baby.

Al snel werd duidelijk dat ons kindje een buikwanddefect heeft, oftewel een gastroschisis. Een wat?

De volgende dag moesten we voor een echo naar het LUMC. Daar zou verder onderzoek gedaan worden naar de baby. De dag daarvoor was een hel, wat duurt wachten dan toch ineens lang. De tranen biggelden over mijn wangen, ik wilde zo graag weten waar we aan toe waren. In het LUMC werd al snel duidelijk dat ons kindje een buikwand defect zou hebben oftewel een gastroschisis.

Gastroschisis

Bij gastroschisis komen de darmen van de baby via een gaatje, naast de navel, buiten het lichaam. Wanneer het gat te groot is kunnen ook andere organen naar buiten treden (meestal aan de rechterkant). Het wordt veroorzaakt door een slechte vorming van de spieren van de buikwand. In de twaalfde week hoort de buik te sluiten, bij een baby met gastroschisis sluit de buik eerder dan de darmpjes een plek in de buik kunnen vinden. In vergelijking met omphalocele worden de darmen niet beschermd door een vlies en worden ze dus blootgesteld aan het vruchtwater.

Het is niet vreemd dat een gastroschisis samen gaat met een ander syndroom of afwijking. Om dit uit te sluiten lieten we gelijk een punctie doen. De uitslagen zouden we rond de twintigweken echo te horen krijgen. Drie weken wachten, man man man, wat was het spannend maar toch was ik super positief. Achter de schermen werkte ik door aan Oh My Pie!, gaf ik Masterclasses en kreeg ik veel energie van al deze te gekke dingen. Als trouwe volger zal je hierdoor weinig mee gekregen hebben van dit scenario dat zich achter de schermen afspeelde.

Door onze positieve instelling kunnen we dit avontuur aan en heb ik alle geloof dat het goed gaat komen.

Afgelopen week was het zover, de twintigweken echo. Het kindje is kerngezond en de punctie uitslagen zijn goed! Oftewel, we gaan nu naar het Erasmus in Rotterdam voor het verdere traject. Daar zijn ze gespecialiseerd in dit probleem en daar worden we verder begeleid. Na de bevalling zal het kindje gelijk geopereerd worden. Een intesieve tijd maar wij hebben alle geloof in een goede afloop. Het laat maar weer zien dat een zwangerschap niet vanzelfsprekend is, puur is en écht heel speciaal is als het allemaal goed gaat. 

Mijn buik begint langzaam te groeien, ik durf mij zwanger te voelen en wauw wat ben ik trots! Wanneer ik kleine schopjes voel lijkt het zo onwerkelijk. Ik bruis van energie én we zijn alweer over de helft. Ik zal zo nu en dan een update schrijven over dit kleine wondertje, deze Oh My Mini Pie!

Nu al zoveel liefde voor dit kleine kindje dat ons nu al zo blij maakt en laat stralen van geluk. Begin juni 2020 is het zover, voor je het weet is het zover!

Waarom ik dit deel? Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn en naast de spannende tijd ook trots en blij te kunnen zijn met dit mooie nieuws. Mijn leven is niet perfect, ook ik ben mens. 

Heb je een vraag? Stel hem gerust!

Liefs, Marike

blank
blank
Feestelijke glutenvrije verjaardagstaart met lemon curd en frambozencoulis

Feestelijke glutenvrije verjaardagstaart met lemon curd en frambozencoulis

Wie jarig is trakteert! Een glutenvrije verjaardagstaart hoeft niet saai of smakeloos te zijn. Je kunt er uiteraard één kopen in de winkel, maar een zelfgemaakte taart is gewoon het allerleukste! Een luchtige biscuittaart met verschillende lagen, homemade lemon curd en een homemade frambozencoulis om de vingers bij af te likken. Het recept heb ik speciaal voor jou op papier gezet zodat je ook kan genieten van dit waanzinnige recept! Glutenvrij genieten voor iedereen!

Vandaag, 5 januari, ben ik jarig! 32 lentes jong, een hele mond vol. Ondertussen kan ik zeggen dat ik het niet meer ‘erg’ vind om een getal in de dertig te moeten benoemen. Het leven begint pas echt na de dertig toch?! Ik ben niet alleen jarig, mijn vriend is ook jarig. Dubbel feest! Daar hoort natuurlijk een grootse verjaardagstaart bij! Eén probleem, ik ben dol op frisse taarten maar Mister Oh My Pie! eet het liefste biscuittaarten. We vonden een grandioze middenweg, waar we allebei fan van zijn. Een luchtige biscuittaart, torenhoog, gevuld met een frisse vulling en afgetopt met een luchtige Enchanted Cream. Ideaal!

Dé glutenvrije verjaardagstaart die iedereen kan maken!

Een glutenvrije verjaardagstaart met alleen maar smaakvolle ingrediënten. Dit keer heb ik de taart niet van scratch zelf gemaakt maar heb ik een glutenvrije biscuit gebruikt en Enchanted Cream om de taart mee af te smeren. Met Enchanted Cream heb je altijd een heerlijk en snel alternatief voor geklopte slagroom met suiker en vanillesmaak in huis (een klassieker uit de Franse keuken)! Het is zoet en minder heftig dan boter crème of slagroom. Het is erg eenvoudig te maken, je hoeft slechts water en plantaardige melk toe te voegen. Daarnaast kun je er veel smaken aan toevoegen, zoals chocolade, vers fruit en likeuren.

Op zoek naar meer inspiratie voor glutenvrije verjaardagstaarten? Neem dan snel hier even een kijkje!

Zit je klaar voor het recept? Stroop de mouwen maar op, hier komt het dan!

Portretfotografie: Kim Captein

blank

Recept:

Dit gerecht is:

Glutenvrij

#Benodigdheden:

  • 3 springvormen 18 cm
  • Bakpapier
  • Mixer
  • Pannetje
  • Spatel
  • Mengkom

Ingrediënten:

Voor de biscuittaarten:

  • 1 x glutenvrije biscuitmix- ik gebruikte de versie van Funcakes
  • 8 eieren
  • 40 ml water
  • 1 tl vanille-extract

Voor de lemoncurd:

Voor de frambozencoulis:

  • 500 g frambozen- diepvries, ontdooid
  • 100 g ahornsiroop
  • 4 el water

Voor de icing:

Voor de topping:

  • 100 g verse frambozen
  • Eventueel(glutenvrije) sprinkels voor de onderkant van de taart

 

Aan de slag

  1. Verwarm de oven voor op 175 graden. Bekleed de bodems van de springvormen met bakpapier en vet de randen in met kokosolie.
  2. Doe de mix in een mixer en klop deze samen met de eieren en het water in zo’n 8 a 10 minuten tot een mooi en glad beslag. Verdeel  het beslag over de springvormen en schuif de taarten de oven in voor zo’n 35 minuten. Haal de biscuits uit de oven en laat deze helemaal afkoelen op een rooster.
  3. Wanneer de biscuits volledig zijn afgekoeld snijd je de bovenkanten er vanaf zodat er een egale bovenkant te zien is.
  4. Ga ondertussen aan de slag met het maken van de lemon curd. Rasp de schil van de citroenen en pers het sap uit. Meg de kokosmelk , citroensap en rasp en de ahornsiroop door elkaar.
  5. Verwarm dit 1 minuut au bain-marie en laat het afkoelen. Spatel vervolgens met een garde de eieren er doorheen.
  6. Laat het mengsel weer au bain-marie koken voor zo’n 15 minuten, blijf de hele tijd roeren met een spatel. Het moet zo dik als vla worden. Voeg de kokosolie toe en laat het mengsel afkoelen. Dek het af met een plastic folie om een vel op de lemon curd te voorkomen. Zet het even in de koelkast.
  7. Ga ondertussen verder met het maken van de frambozen coulis. Doe de frambozen, de ahornsiroop en het water in een steelpan. Breng aan de kook en laat 5 min. koken op middelhoog vuur. Roer regelmatig en laat 30 min. afkoelen.
  8. Verdeel de frambozen coulis op één van de taarten, verdeel de lemon curd op d tweede taart en laat deze even staan.
  9. Klop ondertussen de Enchanted Cream op volgens de gebruiksaanwijzing, voeg de vanille en de rasp van de citroen toe. Verdeel met een spuitzak de Enchanted Cream langs de randen van de taart zodat de coulis en de lemoncurd goed blijven zitten op hun plek. Stapel de taarten op elkaar en spuit de Enchanted Cream royaal over de zijkanten en de top van de taart. Smeer de taart met een spatel strak af.
  10. Je hebt nog wat coulis over mix deze door een klein beetje Enchanted Cream zodat er een roze creme ontstaat. Maak toefjes met de overige Enchanted Cream en top de taart af met de verse frambozen. Voor een extra groot feest, kun je er nog een taart topper op plaatsen.

Ga je deze Feestelijke glutenvrije verjaardagstaart maken? Laat even een berichtje achter, dat vind ik leuk! Heb je een foto? Post deze op mijn Facebook of Instagram. Vergeet mij niet te taggen of de haghtag #ohmypie te gebruiken.

Ben je op zoek naar meer inspiratie? Bestel mijn boek ‘Bakken zonder Tarwe!

Alternatieve titel
blank
blank
Alternatieve titel
blank
blank
blank
Mijn verhaal: “Opgeven was geen optie, ik had een doel!”

Mijn verhaal: “Opgeven was geen optie, ik had een doel!”

Lang heb ik getwijfeld of ik dit wilde delen. Gisteren deelde ik voor het eerst mijn verhaal in het openbaar tijdens mijn presentatie op De Nationale Gezondheidsbeurs, de reacties waren zo fijn dat ik besloot om dit ook voor alle andere lieve lezers op papier te zetten. Voor veel mensen sta ik tenslotte bekend als enthousiaste taartenbakker, spring in het veld of als juf. Uiteindelijk is het omturnen van mijn glutenvrije last naar een glutenvrij feestje, slechts een onderdeel van een diepere laag. Een diepere laag die ik hier nog niet eerder heb besproken, maar voor mij uiteindelijk zo belangrijk is geweest mijn eigen ontwikkeling én daarmee het ontstaan van OH MY PIE!

De artsen en de mensen om mij heen dachten dat ik nooit meer beter zou worden, ik had een doel ik wilde beter worden én ik wilde voor de klas!

Het is alweer elf jaar geleden dat mijn leven werd stil gelegd. Ik was een enthousiaste PABO-studente, werkte altijd hard, perfectionistisch én cijferde mijzelf altijd weg. Ik kampte met een hardnekkige eetstoornis waardoor mijn lichaam op een gegeven moment aan de rem trok. Een laag zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen en continue buikpijn zorgden ervoor dat ik liever niet wilde voelen. Niet eten verdoofde letterlijk, in die tijd was er nog geen glutenintolerantie geconstateerd. 

Mijn haat-liefdeverhouding met eten was enorm. Ik kon ontzettend genieten van eten maar ik gunde het mijzelf niet en het deed pijn.

Deze destructieve manier van leven waren mij bijna fataal. Ik was zo fragiel, ongelukkig en eenzaam dat ik mij bijna niet voor kon stellen dat ik ooit geluk zou kunnen ervaren. De artsen en de mensen om mij heen dachten dat ik nooit meer beter zou worden. Mijn lichaam stond op het punt om de handdoek in de ring te gooien, maar mentaal bleef ik vechten. Hoe verzwakt ik ook was, ik had een doel; ik wilde beter worden én ik wilde voor de klas!

 

blank

Uiteindelijk hebben al deze ervaringen mij gevormd tot de persoon die ik nu ben.

De weg naar herstel leek vaak een donkere tunnel zonder enig lichtpuntje in de verte. Ik vond het zo ontzettend moeilijk om meer ruimte in te nemen, goed voor mijzelf te zorgen en te genieten. Toch bleef ik gemotiveerd om keer op keer door te pakken. Mede dankzij de lieve mensen om mij heen, die mij onvoorwaardelijk steunden is het gelukt om stapje voor te stapje uit het donkere dal te kruipen. In die tijd heb ik veel meegemaakt en ik heb keihard gestreden. Uiteindelijk hebben al deze ervaringen mij gevormd tot de persoon die ik nu ben. Mijn positieve instelling, discipline en grote dosis doorzettingsvermogen waren mijn redding. Het is een bizarre ziekte, die meedogenloos kan zijn. Veel meiden die door dezelfde hel heen gingen kunnen het niet meer navertellen. Hierdoor besef ik mij iedere dag weer dat het leven veel te mooi is om te laten gaan. 

Beetje bij beetje groeide mijn zelfvertrouwen en durfde ik mijn gevoel te uiten. Ik leerde weer genieten van eten maar de buikpijn bleef. Twee jaar later werd er bij mij coeliakie geconstateerd waarna mijn volgende zoektocht begon. 

Lees hier: “Ik pakte mijn leven terug, nam mijn verantwoordelijkheid en kroop uit de slachtofferrol.”

blank
blank

Oké, de diagnose coeliakie was gesteld en toen begon de zoektocht pas echt. Het acceptatieproces en het ontwikkelen van een nieuwe ‘way of life’. Ik wilde mijn leven voortzetten zoals ik dat altijd had gedaan. Ik dacht dat ik enkel met een glutenvrij eetpatroon geholpen zou zijn, dus kocht ik vervolgens allerlei glutenvrije producten en verdwenen de glutenrijke producten in de prullenbak. Gewapend met mijn nieuwe glutenvrije voer dacht ik de wereld met een gemak te kunnen trotseren. Al snel kwam ik van een koude kermis thuis. Iedere dag at ik trouw mijn glutenvrije boterhammen, toverde ik een glutenvrije warme maaltijd op tafel en knaagde ik op rijstwafels of een glutenvrij biscuitje dat van ellende als Saharazand uit elkaar viel. Stap voor stap voelde ik mij iets beter, maar toch bleef de buikpijn aanwezig en voelde ik mij nog regelmatig als ‘een zeekoe op het droge’. Niet dat ik er uitzie als een zeekoe, maar zo voelt het op de momenten dat ik een enorm opgeblazen buik heb.

Buikpijn, alsof er continue iemand met een mes in je buik aan het wroeten is. Pijnscheuten die niet fijn zijn en waar geen paracetamol tegenop kan. De weken, zeg gerust maanden verstreken maar de aanhoudende buikpijn, de huiduitslag en de vermoeidheid bleven aanwezig en belemmerde mij in mijn dagelijkse leven. Ik voelde mij een hoopje ellende. De artsen gaven aan dat het tijd nodig had. Ondertussen had ik het gevoel dat de dingen die mij gelukkig maakte in het leven langzaam tussen mijn vingers door glipte.

En zo ontstonden de eerste OH MY PIE! ontbijttaartjes, een feestje voor iedereen!

Het is niets voor mij om bij de pakken neer te blijven zitten daarom ging ik op zoek naar mogelijkheden om fijner in mijn vel te zitten en weer een feestje van het eten te maken. Zo ontstonden al snel de ontbijttaartjes. Ik postte deze op Instagram met een aantal vrolijke woorden en een glimlach. Al snel werden deze taartjes erg gewaardeerd en volgde er een eenvoudige website met de naam: OH MY PIE! Stapje voor stapje heb ik mijn kennis vergroot, mijn vaardigheden als creatieve bakster en schrijfster. Yes, er volgden twee boeken! OH MY PIE! & Bakken Zonder Tarwe, gemaakt met een grote dosis liefde en creativiteit. 

blank

Met goede voeding was ik er nog niet alleen. Vorig jaar heb ik ontdekt dat sporten en dan met name krachttraining in combinatie met conditie en mobiliteit erg goed voor mij werkt. Ik sport dan ook meerdere malen per week en ik merk dat dit mij zowel fysiek als mentaal erg goed doet. Het is zelfs verslavend! Tot twee jaar geleden was ik nog allergisch voor sportscholen. Ik hielde helemaal niet van het sfeertje en de statische apparaten. De circuittraining en de Workout Of the Day trainingen bij The Body Studio geven mijn zoveel plezier! Ik zou het liefste iedere dag meedoen! 

Vorige maand nam ik deel aan de boksclinic van So-Me fashion. Niets fijner dan comfortabele sportkleding. Niet eerder had ik durven denken dat ik met zoveel plezier zou kunnen sporten. 

blank
blank

Nu 10 jaar later kan ik zeggen dat ik de balans gevonden heb. Ik heb geleerd om te luisteren naar de signalen van mijn lichaam en om deze ook serieus te nemen. Ik voel nu aan wanneer ik even een pas op de plaats moet maken, ook al komt dit soms niet handig uit. Ik bewaak mijn grenzen en ik denk steeds minder na over wat andere mensen daarvan zullen vinden als ik een bepaalde keuze voor mijzelf zou maken (ook als deze heel anders is dan men normaal gesproken gewend zou zijn). Deze stappen geven mij zo’n energieboost en ik heb veel meer zelfvertrouwen! Ik heb ontdekt dat er een kleurrijk gebied te ontdekken is tussen zwart en wit. Dat kleurrijke gebied bevalt mij wel! Door dit hele proces kan ik milder naar mezelf kijken en dat maakt het leven zoveel leuker! Het klinkt misschien gek, maar door het hele proces dat ik heb doorgemaakt sta ik sterker in mijn schoenen en denk ik in mogelijkheden en kansen.

Van onzeker meisje ben ik door de jaren heen veranderd in een tevreden persoon. Trots op waar ik nu sta, wie ik ben en wat ik doe. De tijd van ‘schamen’ en ‘verbergen’ is voorbij. Dit ben ik nu eenmaal, zonder poespas.. gewoon puur!

Deze kracht en liefde verwerk ik in de creaties die ik met jullie deel. Ik zeg niet voor niets, ieder taartpuntje is een puntje geluk. OH MY PIE! is mijn passie en mijn sleutel om mijzelf en het leven te omarmen. 

Koester het leven, haal adem, geniet en durf vooral jouw hart te volgen. 

Heel veel liefs,

Marike

Heb je een vraag voor mij? Stuur een digitale brief naar info@ohmypie.nl en wie weet beantwoord ik jou vraag de volgende keer!

Portretfotografie: Kim Captein 

blank